คนนะก็มีหัวใจ

ฉันเป็นคนมีหัวใจใช่ไม่เจ็บ

ที่ต้องเก็บอาการไว้ใช่ไม่สน

ที่เงียบไปใจฉันเจ็บเกินจะทน

ฉันก็คนร้องไห้เสียใจเป็น

เธอแค่หลอกใช้ฉัน

หากฉันย้อนเวลากลับไปได้
คงไม่เลือรักเธอไปในตอนนั้น
หากรู้ว่าเธอไม่เคยเห็นความสำคัญ
คงไม่เผลอไปผูกพันธ์เกินตัดใจ
เธอไม่รัก ไม่แคร์ ไม่เคยสน
ฉันเป็นคนไม่ใช่สัตว์เคยรู้ไหม
มีชีวิตมีเลือดเนื้อมีหัวใจ
เจ็บเจียนตายเธอทิ้งไปไม่ใยดี
หากไปดีฉันคงดีใจด้วย
คนที่ซวยย่ำแย่คงเป็นฉัน
ที่รักคนที่ไม่เคยคิดรักกัน
แค่หลอกใช้ไปวันวันเท่านั้นเอง

ลืมยังงัย

ถ้าถามว่ายังรักกันอยู่หรือเปล่า
คำตอบระหว่างเราก็คงไม่
แต่ยังมีเหลือบ้างติดค้างในใจ
เพราะความรู้สึกใช่เลือนง่ายเหมือนวาจา
แต่ถ้าถามว่าคิดถึงใช่ไหม
คำตอบก็คือใช่ยังห่วงหา
และถ้าจะถามว่าเหงาหรือเปล่าที่ผ่านมา
ก็จะตอบเธอว่า "แทบขาดใจ"


กับการที่จะลืมใครสักคนๆ ที่ทำให้เราเจ็บปวด เสียน้ำตา ทำไมมันถึงลืมยากนักนะ
หรือเป็นเพราะว่าคนบางคนเกิดมาเพื่อให้เราจดจำ
ไม่ใช่เพื่อลืม................................

ก็อยากจะลืมเธอให้ได้

แต่ไม่รู้ว่าจะลืมได้วันไหน

พยายามแล้ว*--แทบขาดใจ--*

แต่ก็ยังทำไม่ได้สักที

เฮ้อ!!!!

คบกับเขาเป็นไงบ้าง
ส่วนฉันอ้างว้าง ปน เหงา
ก็ตั้งแต่ ไม่มีคำว่าเรา
มันก็รู้สึก เศร้าและเหงา
ไปวัน ๆ

รักมากมายนายคนนี้

รักคนๆหนึ่ง ทำทุกอย่างเพื่อเขา แต่เขาไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ ไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงกัน ไม่เคยแม้แต่จำวันเกิดของฉันได้ ไม่เคย ไม่เคยเลย วันแล้ววันเหล้าก่อนนอนฉันจะคิดถึงเขาเสมอ ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าเขาอยู่กับใคร เจ็บนะ แต่เราก็ยังทน ไม่รู้ว่าทนเพื่ออะไรกัน ทนไปทำไม อยากให้เขารู้นะว่ามี เด็กผู้ชายที่มีจิตใจเป็นหญิง คนนี้ ยังคงรักเขาเสมอ รักมากมาย ไม่เคยเปลี่ยน ถึงแม้จะนานแสนนาน ก็ยังรักเสมอ เขาคนนั้นอาจจะเชื่อคนอื่นมากกว่าฉัน ทั้งๆที่ฉันไม่เคยที่จะคิดร้ายกับเขา แต่ช่างเถอะในเมื่อเขาเชื่อคนอื่นมากกว่าฉัน ฉันเข้าใจ หากทำให้เธอรำคาญ ฉันก็ขอโทษด้วยนะ ต่อไปฉันจะไม่ไปเจอให้รำคาญอีก จะคอยดูแลอยู่ห่างๆ แต่ขอให้เธอรู้ไว้นะ ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหน

ไม่มีวันกลับมา

กาลเวลาเปลี่ยน ใจคนก็หมุนเปลี่ยน ดั่งเช่นใบไม้ที่ร่วงหล่นไป ดั่งสายน้ำที่ไม่ไหลย้อนกลับ ดังความตายที่ไปแล้วก็ไปลับ ที่ไม่มีวันกลับคืนมา