วันศุกร์ที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2552

นานเท่าไหรใจยังเหมือนเดิม

กี่วัน กี่เดือน มาแล้วนะที่ฉันยังคงรักและคิดถึงนาย เอกนายรู้ไหมในเวลานี้ที่นายไม่อยู่กับฉัน ใจของฉันมันก็เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง มันขาดอะไรบางอย่าง นายรู้ไหมถึงตอนนี้ฉันจะมีคนใหม่ แต่ฉันก็ไม่อาจหยุดรักนายได้ ไม่อาจที่จะหยุดคิดถึงนายได้ นายเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดนะ พระจันทร์คืนนี้สวยจัง ถ้านายกำลังมองอยู่ตอนนี้ขอให้รู้ว่าฉันยังคงรักนาย รักไม่เคยเปลี่ยนแปลง ตอนนี้นายจะคิดถึงฉันไหม นายกำลังอยู่กับใคร นายกำลังคิดถึงใครหรือทำอะไรอยู่ ใกล้จะสอบแล้วนะอากาศช่วงนี้ก็เปลี่ยนแปลงด้วยขอให้นายดูแลสุขภาพด้วยนะ นอนห่มผ้าด้วยละ อย่านอนดึกละ คืนนี้ฝันดีนะ ฉันคงบอกนายได้แค่ไดอารี่เท่านั้น เพราะตอนนี้ฉันไม่มีสิทธิที่จะมองหน้านายด้วยช้ำ ไม่มีสิทธิที่จะคิดถึงนายด้วยซ้ำ ไม่มีเลย ไม่มี

วันอังคารที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2552

น่าอายจัง

สืบเนื่องมาจากเมื่อวานนะอิอิ พอดีเอาคะแนนไปอวดเพื่อนสอบได้เต็มอะดีใจสุดๆ ไม่ทันระวังมันเป็นห้องกระจกด้วย ว่งไปชนกระจกอย่างจังๆ เสียงดังโครมทุกคนในห้องสมุดต่างหันมารวมทั้งเพื่อนด้วยเสียงหัวเราะดังรั้นห้องเลย ไม่รู้จาทำอย่างไรอายก็อาย เลยวิ่งออกไปเลย อิอิ จากบทเรียนครั้งนีสอนว่า อย่าได้ประมาททำอะไรหัดดูบ้าง วันนี้ตอนบ่ายก็เช่นกันคะแนนงานกฏหมายได้อย่างน้อยอะ ยังไม่ผ่านเลย เวรกรรม ขนาดอ่านมากละนะแต่มันก็ทำไม่ได้ สงสัยในสมองคงมีแต่ขี้เลื่อย ตอนเย็นนี้ส่งงามกฏหมายสื่อมิเดียที่ทำไม่รู้อาจารย์คิดไงนะได้แต่ยิ้มๆ งานจะผ่านได้เท่าไหร่เนี้ย สาธุเทพเจ้าคุ้มครอง ขอให้ลูกได้เยอะๆทีเถอะ เพี้ยง