ใกล้กันก็เหมือนยิ่งห่างไกล

รู้ไหมถึงวันนี้นายจะมายืนอยู่ต่อหน้าฉันแต่มันก็เหมือนนายนั้นอยู่ไกลแสนไกล เพียงเอื้อมมือเท่านั้นที่ฉันจะสัมพัสกับตัวนายแต่ฉันก็ทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ นายแต่ปล่อยนายเดินจากไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลย ทั้งๆที่ฉันอยากจะตระโกนออกไปให้ดังๆว่าฉันยังรอนายนะ ยังรักนายเสมอด้วย เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมไดไหม แต่ทำไม ทำไม ปากมันไม่ตรงกับใจเลย มันทรมานรู้ไหม มันทรมาน